Een promotiefilm

We hebben sinds enige weken Roel Kok op bezoek. Roel is hier om een aantal professionele promotiefilms te maken voor het RKC. Tussendoor heeft hij voor ons ook een film gemaakt die o.a. in onze thuisgemeente getoond gaat worden op de startzondag van de maand waarin wij zendeling van de maand zijn.

Onder de tab Pic’s/Photo kun je de film bekijken.

Helemaal op onze plek

We zijn hier al bijna vijf maanden en hebben alle drie al aardig onze plek gevonden. Janne geniet met volle teugen! ’s Morgens vroeg loopt ze met haar schort onder de arm 20 meter naar links. Daar woont “haar hele goede leiding” Gerdien en samen bespreken ze wat Janne die dag gaat doen. Eigenlijk is dat elke dag wel hetzelfde, maar Janne vindt dit wel een heel belangrijk ritueel. Dan gaat ze naar haar werk (zo’n 40 meter verder) en daar begint haar dagtaak: Broodjes smeren, afwassen en de was doen. Zij is helemaal in haar element en is de hele dag echt druk. Eigenlijk zien we haar overdag helemaal niet, behalve dan even om te eten. En aan het einde van de middag spreekt ze alles nog even door met Gerdien en dan wordt de dag afgesloten met een prachtige sticker in haar werkboek. Naar de kinderen toe komt ze ook los; ze houdt van grapjes maken. Hier in Rehoboth zie je nauwelijks kinderen met Down – we hebben gehoord dat ze thuisgehouden worden; ouders schamen zich vaak om een kind te hebben dat verstandelijk beperkt is. De kinderen wennen nu aan Janne en zij houdt ervan om grapjes met hen te maken. De afgelopen week vroeg ze of we voor haar wilden bidden dat ze beter Afrikaans kan verstaan want ze wil beter met ze praten. Het is best heel bijzonder dat ze met ons mee is.

Ook wij voelen ons helemaal op onze plek hier. Nu alle drukte van het visum achter de rug is, kunnen we onze energie steken in de taak die we hier hebben. Bert heeft inmiddels met verschillende predikanten en voorgangers in Rehoboth kennisgemaakt en hen kunnen vertellen over wat het RKC doet. Volgende week zaterdag wordt hier de RKC Half Marathon gehouden, gevolgd door een RKC Family Fun Day in het stadion van Rehoboth waar iedereen welkom is. We zijn benieuwd wat dit gaat uitwerken. Carla geniet ervan om de Bijbelstudies met het team voor te bereiden en we leren zo als team om Gods stem te verstaan. Deze week stonden we stil bij Joh. 17 waar Jezus bad voor de mensen die Hem waren toevertrouwd. Als team kregen wij het ook op ons hart om te bidden voor elk kind in het programma dat ons is toevertrouwd. Samen met de teachers uit ons team mochten Bert en ik ze zegenen.

Het is natuurlijk belangrijk om ze scholing en voeding te geven, om ze op weg te helpen in de maatschappij door banen te creëren, maar een “hoopvolle toekomst” wordt pas werkelijkheid als zij diep van binnen zeker weten dat er een Hemelse Pa is die van hen houdt en die hen leidt, elke dag van hun leven.

Naast de kidsclub op maandag en het schoolprogramma dat doordeweeks gaande is, wordt op vrijdagavond een Youth Night gehouden waar elke week plm. 50 jonge mensen komen. Vorige week vrijdag was het thema Transformation en Willemien hield een indringende boodschap om radicaal voor God te kiezen en verandering te brengen in Block E. Een groot aantal van de tieners maakte voor het eerst een keus voor God en anderen wilden graag opnieuw hun leven toewijden aan God. Zondags stonden ze bij de poort om mee te gaan naar de kerk; dinsdag kwamen ze uit school weer naar het centrum en heeft Carla gesproken over de Heilige Geest. Daarna hebben we als team voor hen allemaal gebeden. Donderdags waren ze er weer; nu gingen ze bidden voor elkaar. Gisteren was het weer Youth Night en opnieuw kwamen 54 tieners naar het RKC. Deze avond was het thema Transforming your city. Samen met het team deed Bert mee in een dramastukje over “Be Transformed” en ook hebben we gekeken naar een stukje uit de dvd Transformation, een geweldig verslag over steden die werden veranderd toen gelovigen gingen bidden voor hun woonplaats. Daarna gingen de tieners in drie groepen erop uit om te bidden voor verandering in Rehoboth: bij de Town Council, het Politiebureau en bij het hospitaal. Volgende week gaan ze elke dag samen met één van de teamleden bidden bij hun eigen school. Ze zijn oprecht enthousiast en we zijn onder de indruk van wat God bezig is om te doen. We zien nu al dat het impact heeft op de ouders… maar daarover de volgende keer.

Nog één keer het visum

Eindelijk is het zo ver: ons werkvisum is goedgekeurd voor 2 jaar. We hebben het nog niet zwart op wit, maar we gaan er vanuit dat dit nu ook echt zo is.
HALLELUJA. We zijn de Heer echt dankbaar. En ook alle mensen die zich voor ons hebben ingezet, zijn we heel erg dankbaar, met name ook Clive en Terlinah Mouton.
Hoe het allemaal precies in z’n werk gegaan is, begrijpen we nu nog niet goed. Vorige week werd nog gezegd dat al onze papieren zoek waren en dat we alles opnieuw zouden moeten opvragen in Nederland.
Maar dankzij de contacten van Terlinah met de minister en met iemand binnen Home Affairs aan wie ze alles had uitgelegd, kwam er opeens druk op de ketel en moesten wij gisteren hals over kop naar Windhoek toe (we waren nota bene net op de terugweg van Windhoek naar Rehoboth) en daar – aan een formica tafeltje bij Wimpy’s – hebben we snel-snel de aanvrage voor een werkvisum ingevuld. Gelukkig mochten we dit keer wel alle kopieën inleveren, omdat onze officiële documenten zoekgeraakt waren. Om vijf voor twee ging Terlinah toen met ons ‘dossier’ naar Home Affairs waar om half drie de vergadering begon.
Zojuist kregen we het telefoontje van Home Affairs dat de goedkeuring een feit is. Janne “lift” daarbij mee op het visum van Bert.
Nu is het wachten op de officiële schriftelijke bevestiging waarmee we weer naar Windhoek kunnen om het visum te betalen, onze paspoorten terug te krijgen, met een mooi stempel erin.
Wat een opluchting!

Ten slotte willen we jullie heel hartelijk bedanken voor jullie gebed en steun hierin. Baie, baie dankie

Update over ons visum

Allereerst willen we iedereen bedanken die met ons meeleeft en mee bidt voor ons visum. Helaas hebben we hierover nog niets te melden. Jullie weten dat we een verkeerd traject zijn ingestuurd door een permanent visum aan te vragen.
Het had voldoende geweest als Bert zelf een werkvisum had aangevraagd waar Janne en ik dan op hadden kunnen “mee liften”, vooral ook omdat Bert officieel Janne’s curator is en zij dus als minderjarige met ons mee had kunnen gaan.

De voorzitter van het RKC in Nederland heeft contact opgenomen met de honorair consul van Namibië. Zij heeft zich in de zaak verdiept en ook overlegd met de Nederlandse consul in Namibië. Hun advies is om de aanvraag van het permanente visum in te trekken en alsnog te gaan voor een werkvisum voor Bert.
Ook kregen wij het telefoonnummer van een commercieel bemiddelingsbureau dat een goede ingang zou hebben bij Home Affairs.
Bert heeft direct contact opgenomen. We zouden worden teruggebeld die dag. Dat gebeurde niet, dus de volgende dag nog eens gebeld… en nog eens 5 keer. Nog steeds geen antwoord. Typisch Afrikaanse frustraties, maar het wekt bepaald geen vertrouwen.

Voor het aanvragen van een werkvisum hebben we de officiële papieren nodig zoals geboorteaktes, huwelijksakte etc. En natuurlijk onze paspoorten. En dat alles ligt bij Home Affairs; wij hebben alleen kopieën.
Als we die officiële papieren niet terug krijgen, zit er maar 1 ding op en dat is teruggaan naar Nederland om ze daar opnieuw aan te vragen. Volgens de regels zouden we dan in januari 2013 pas weer naar Namibië kunnen vertrekken, een omweg die maanden duurt en die we liever willen vermijden.
Dit heeft Bert uitgelegd in een “Letter of Motivation” die we op verzoek van de Chief Immigration zelf hebben geschreven, met daarbij het verzoek om onze papieren terug te geven. Die brief zou twee weken geleden in de commissie worden besproken maar we hebben nog niets gehoord.

Er is niets dat wij nog kunnen doen. We geloven dat het goed komt. Er zijn zoveel bevestigingen geweest dat we hier moeten zijn, dan zal God ook wel een oplossing geven.
En in die tussentijd willen we ons er ook niet meer zo door laten beheersen.
Nogmaals hartelijk bedankt voor jullie gebed. Zodra we meer weten, geven we dit door.

Soos een pa en ma

De meesten van jullie zijn op de hoogte over onze zorgen rond het visum, dus daar willen we het nu niet over hebben. Wel heel hartelijk dank aan iedereen die voor ons bidt. Dat ervaren we ook en we zijn er heel blij mee.

Ondertussen gaan we gewoon door. Gisteren hebben we als team een dag apart gezet om te brainstormen over de visie van het RKC voor de komende jaren. Tegen alle omstandigheden in blijven we geloven dat we het ook allemaal zullen meemaken.

Het is echt genieten om met de jonge mensen in het team samen te werken. Iedereen is zo verschillend, maar we vullen elkaar prachtig aan en als “de ouwetjes” hebben Bert en ik ook echt onze plek gekregen. En Janne is natuurlijk ook een onmisbare schakel… wie moet anders al die broodjes smeren en de was doen? Leuk om te zien dat met iedereen goed kan opschieten en zich prima op haar plek voelt.

Bert praat nu elke week met de mannelijke medewerkers. Gewoon discipelschap: luisteren naar ze, coachen en voor ze bidden is heel belangrijk. Een vader kennen ze meestal niet en al van heel jongs af aan zijn ze aan zichzelf overgelaten. Hier kom je generaties tegen die niet weten wat liefde is. Eén van onze medewerkers is 18 jaar en net vader geworden: een kind met een kind. Z’n jeugd was net zo liefdeloos als van anderen. Hijzelf weet amper hoe hij leven moet, laat staan hoe hij een echtgenoot en vader moet zijn.

Afgelopen maandag hadden we Volunteers’ Day – een dag met alle medewerkers van de Kidsclub. Ik mocht ze bemoedigen met een bijbeloverdenking in mijn beste Afrikaans. Na afloop heb ik aangegeven dat als ze eens willen praten, ze welkom waren. Dat wordt ook gedaan en dan hoor je zulke trieste verhalen. Wat een liefdeloosheid, wat een geweld en misbruik. Het enige dat je kunt doen is luisteren, er voor ze zijn en voor ze bidden. “Dankie toch, mevrouw Carla, u is net soos een ma vir ons. Nou het ons vrede en kan ons verder.”

Zelf voel je alleen maar machteloosheid tegenover alle ellende, die je ziet. En toch… het maakt verschil om hier te zijn, want het is Jezus die in ons woont en die Zijn liefde laat zien door ons heen. De nood kan je soms overweldigen. Gewoon maar een paar voorbeeldjes:

  • De kleine kinderen die langs de weg  aan hun laveloze moeder staan te trekken in een poging om haar thuis te krijgen.
  • De twee broertjes, amper 5 en 8 jaar, die zonder zorg van een volwassene in een blikkie wonen, want hun ouders zijn naar ‘de plaas’ vertrokken en ze hebben geen idee wanneer die terugkomen.
  • Het jongetje van een jaar of zes dat liever buiten op straat zwerft dan bij zijn dronken oma te blijven.
  • Het verstandelijk beperkte meisje dat zo agressief kan reageren. Ze is in het afgelopen jaar verschillende keren verkracht, omdat ze zo’n gemakkelijke prooi is en de politie er niets aan doet, zelfs al is de man op heterdaad betrapt.
  • De jongens die liever op de vuilnisbelt een gevonden potje mayonaise leeglikken dan naar school te gaan, want wat helpt het om te kunnen lezen als je niet verder kunt kijken dan je eten van vandaag?

 

 

Daarom weten we zeker dat we hier moeten zijn. Ook al missen we onze eigen kinderen, onze familie en vrienden…  dit is de plek waar God wil dat we Zijn liefde uitdelen, “soos een pa en ma.”

We willen deze mensen een hoopvolle toekomst geven en dat betekent: scholing en werkgelegenheid, maar wat nog veel harder nodig is, is dat zij leren leven met een diepe zekerheid dat er een God is die heel persoonlijk van hen houdt. Daarom zijn we hier.

 

Drie dagen op een andere planeet

De afgelopen jaren zijn we een aantal keren in Namibië geweest. Bert veel vaker dan Janne en ik. En toch hebben we geen van drieën nog iets van Namibië gezien. Dat is niet zo verbazingwekkend. Namibië is 20 keer zo groot als Nederland en heeft maar 2 miljoen inwoners. Je kunt hier uren rijden zonder ook maar 1 auto te passeren. (Echt een heel andere gewaarwording dan Nederland waar je midden in de nacht nog in de file kunt staan).

Het enige dat we tot nog toe hebben gezien was het vliegveld, Windhoek en de weg van Windhoek naar Rehoboth en terug.
Maar afgelopen zondag kwam daar verandering in. We hadden drie overnachtingen geboekt in het prachtige en luxe Game Park (wildreservaat) Erindi. Een enorm park van wel 79.000 hectare groot. Voor ons was het drie dagen op een totaal andere planeet. Wat geweldig om zoiets eens mee te maken, maar ook… wat een cultuurschok!

Wat een verschil met de plek waar wij wonen in Block E. Het complex was prachtig aangelegd met palmen en groen gras. Een totaal andere wereld. We hoorden vogels; geen geschreeuw, geen geruzie, geen dronken mensen langs de weg, geen steekpartijen, geen lawaai, geen radio’s die op z’n hardst staan, geen stof of zand.
Het was stil en vredig; er was frisse lucht en vanaf het terras van ons huisje keken we uit op een waterplaats waar overdag wildebeesten, koedoe’s, gemsbokken, giraffen, olifanten, neushorens kwamen drinken. En ook vanuit het restaurant keken we uit op een waterplaats met krokodillen, allerlei antilope soorten, struisvogels, zebra’s, nijlpaarden met een jong, een kudde olifanten. Heel indrukwekkend.
Elke ochtend stonden we om half 6 op om mee te kunnen met een gids, die ons drie uur lang meenam per Landrover en aan het einde van de middag nog eens drie uur, telkens via een andere route om wild te spotten. Gisterochtend vroeg zagen we zelfs twee leeuwinnen met een jong leeuwtje die de avond ervoor een volwassen koedoe hadden verslonden. Het bebloede karkas lieten ze over aan hyena’s, jakhalzen en aasgieren.
Bert zal straks ook wat foto’s op de site zetten, dan kunnen jullie meegenieten. We hebben heel erg genoten.
En ook Janne vond het helemaal geweldig.

Gisteren kwamen we weer terug op ons eigen plekje in Rehoboth… ook “wild life” maar dan onder de mensen.
Wat een verschillende werelden, bijna niet te bevatten.
Maar toch weten we dat hier in Rehoboth onze plek is.
’s Avonds gezellig gegeten met het team en daarna naar een druk bezochte informatieavond over het satanisme dat hier in Rehoboth nogal wordt gepraktiseerd door jongeren, compleet met rituelen en offers op de begraafplaats. Dan land je weer snel met beide benen op de grond. Bijna zou ik schrijven: “back to normal” maar dat is niet echt de juiste uitdrukking!
En vanmorgen wachtte het werk weer.
Naast het schoolprogramma (inclusief huiswerkklas) dat door de andere teamleden wordt verzorgd, mag ik drie jonge vrouwen begeleiden in de schoonmaak. Eén van hen is een moeder van 17 en draait deels mee in het schoolprogramma. Vandaag konden we de andere twee een getuigschrift geven en ook konden we hen een contract aanbieden. Voor ons heel onthutsend – bijna beschamend – dat ze geweldig blij zijn met een deeltijd baan voor een uurloon van N$ 5,- (= 50 eurocent per uur) – wat hier dus een normaal loon is voor huishoudelijk werk.

We kunnen bijna niet wachten tot het hoofdgebouw klaar is zodat we verder kunnen groeien en meer mensen aan het werk kunnen helpen. Ideeën genoeg!

Maar eerst eens afwachten wat er gaat gebeuren met ons visum. Dat loopt 8 september af. Intussen hebben we wel gehoord dat men in het bureau Immigration wel bereid is om ons tijdelijke toeristenvisum te verlengen tot het moment dat we iets horen over de aanvrage van een Permanent Residence Permit voor ons drieën, ergens einde van dit jaar. We zijn heel benieuwd.
Willen jullie met ons mee blijven bidden dat dit in orde komt en dat we ook de Permanent Residence Permit krijgen?! En ook voor Auke en Annemieke Drost die hun werkvisum opnieuw moeten aanvragen omdat het is zoekgeraakt bij Home Affairs. Alvast hartelijk dank voor jullie gebed. We hopen dat jullie meegenieten van de foto’s van Erindi (zie onder pic’s/photo)

Van een dak erop en visumdossiers die zoek zijn

De periode voor ons vertrek naar Namibië hebben we vaak ervaren als een roller coaster. Maar ook nu we hier zijn, is er geen andere beschrijving die beter van toepassing is. We worden af en toe enorm heen en weer geslingerd, op allerlei gebied.
Aan de ene kant voelen we ons hier helemaal op onze plek en alle drie hebben we wel onze draai gevonden, al zijn er natuurlijk ook momenten dat we de kinderen missen en ons sociale leven is drastisch veranderd met familie en vrienden ver weg.
We genieten van de saamhorigheid in het team. Het is leuk om te zien hoe Janne ook haar plekje heeft en blij is met “haar leiding” Gerdien, één van de medewerksters die haar aanstuurt, zodat wij als ouders niet teveel op haar lip zitten.
Ook is er bij allemaal enorm veel enthousiasme om het programma meer en meer vorm te geven. Heel leuk om daar deel van te zijn.
Dit enthousiasme heeft een enorme boost gekregen toen vorige week na twee jaar eindelijk het dak op het hoofdgebouw kon worden geplaatst. Ook al duurde het van ’s morgens 7 tot ’s avonds laat – het kwam voor elkaar!!!
(het verslag hiervan kun je lezen op http://www.renekidscentre.nl).
Dit was een enorm struikelblok voor de voortgang van het project, want we hebben het hoofdgebouw heel hard nodig om te kunnen uitbreiden. Alle activiteiten – school, huiswerkklas, youth nights enz. – vinden nu plaats in het grootste huisje van het centrum, maar verder uitbreiden kon gewoon niet meer. De maandagse kids club waar tegenwoordig tussen de 350 en 500 kinderen komen, wordt altijd buiten gehouden.
Nu het dak erop zit, kan de bouw weer verder; er zijn zoveel plannen die we willen verwezenlijken als het gebouw eenmaal klaar is: computerlessen, cursussen rondom solliciteren, budget beheer, sociale vaardigheden, en nog veel meer: het is allemaal mogelijk wanneer het hoofdgebouw klaar is.

Maar het ene obstakel is nog niet uit de weg, of er doemt alweer een ander obstakel op en dat zijn de visa. Vanaf de start van dit project zijn er nog nooit problemen geweest met het verkrijgen van een werkvisum. De officiële tijd die daarvoor staat is 6 weken tot 3 maanden, dus meestal komen onze medewerkers op een toeristenvisum van drie maanden binnen en in die periode komt het werkvisum rond. Ja, soms werden ze wel wat laat toegekend, maar het kwam altijd voor elkaar.
Auke en Annemieke Drost zijn hier al vanaf december 2011 en hebben op 27 oktober hun visum al aangevraagd en daar ook een bewijs van ontvangen. Nu zijn we 9 maanden verder en aan hen is nog steeds geen visum toegekend, terwijl Gerdien binnen 1 maand haar visum al kreeg. Het lijkt totaal willekeurig te zijn.
Wij wisten van tevoren dat we geen werkvisum konden aanvragen omdat Janne het Syndroom van Down heeft en volwassen is. Ze kan dus niet op ons visum “meeliften” en daarom kregen we vanuit de Namibische ambassade in Brussel het advies om een “permanent residence permit” aan te vragen. Ook voor dat visum geldt 6 weken tot 3 maanden. Wij hebben onze aanvraag voor “permanent residence permit” in maart jl. ingediend en ook wij zijn vol vertrouwen op een toeristenvisum naar Namibië vertrokken. Die loopt op 8 september af.
Tijd voor Bert om een bezoekje te brengen bij Home Affairs en te vragen hoe het staat met deze visa.
Nou staan Nederlanders overal ter wereld bekend als zeer rechtstreekse en soms wel botte mensen (zelf vinden we dat natuurlijk niet… we zijn de meest vriendelijke maar wel doelgerichte mensen die op deze aardbol rondlopen). Maar echt, wat betreft botheid en gebrek aan interesse kunnen we nog heel wat leren van de medewerkers bij Home Affairs in Windhoek.
Afspraak? Jammer dan, die mevrouw heeft een vrije dag! De baliemedewerkster at rustig verder aan haar hamburger met friet. Was er misschien iemand anders die hem kon helpen? Geen idee meneer, dat moet u aan háár vragen (ze bedoelde de vrouw met een dagje vrij). Gebeld naar de dame in kwestie; ja inderdaad, ze was de afspraak vergeten, maar dan moest hij maar naar ene Inge gaan, die op de derde verdieping zat. Die wist overal vanaf!
De derde verdieping stond vol grote stapels dossiers, met daarachter medewerkers die hem alleen maar met grote ogen aankeken en zonder iets te zeggen naar links wezen toen hij vroeg naar Inge.
Inge van de derde verdieping was wel de sous-chef, maar wist van niks en was ook helemaal niet geïnteresseerd. Tja, als de visum van de familie Drost nog niet was verstrekt, dan zal hij wel zoek zijn. Ze wilde dan wel iemand opdracht geven om nog een dagje te zoeken, maar anders moesten ze gewoon maar opnieuw een visum aanvragen.
En een “Permanent Residence permit” voor de familie Kwakkel? Wat dacht meneer wel? Dat ging al helemaal niet via die afdeling en bovendien mag meneer blij zijn als hij aan het einde van het jaar daar iets over zal horen. En waarschijnlijk zou dat “nee” zijn, want zo’n visum werd heus niet zomaar verstrekt! Jammer voor hem dat de ambassade in Brussel dit had geadviseerd.
Meneer kon vertrekken, dag meneer!

Dat is dan wel even slikken. Maar goed, we hebben al heel vaak om anderen te bemoedigen een citaat aangehaald van Corrie ten Boom: “Twijfel niet in het donker aan wat God gesproken heeft in het licht!”
We weten dat we hier niet zijn gekomen omdat het ons eigen idee was. Hoe het moet, weten we niet, maar God kan doen boven bidden en denken, dus we blijven vertrouwen dat het goedkomt. Graag willen we jullie gebed hiervoor.

PS Bert heeft weer nieuwe foto’s op de site gezet