Iets waar je niet aan wennen mág! Nóóit!!!

Dit keer valt mij de eer te beurt om een stukje te schrijven voor de website van het RKC, maar ik wil het ook graag delen met onze eigen achterban. Vandaar dat ik dit stukje ook hier op ons blog plaats.

Ik zit al een tijdje achter de computer en staar uit het raam naar Block E. Weet ik dan niks te schrijven?
Jawel, maar hoe kun je met woorden weergeven wat zo schrijnend is hier?
Zijn het de in elkaar geflanste blikken hutjes? Ach… daar wen je aan. Zijn het de volwassenen die met hun tombo (zelfgestookte drank waarvan je niet wil weten wat daar allemaal in zit!) in de schaduw op een omgekeerd kratje voor zich uit staren?
Ook dat went, want je ziet het bijna dagelijks.
Natuurlijk is het schrijnend, maar de kinderen die zo wonen zijn echt niet allemaal ongelukkig omdat ze bijna niets hebben.

Wat schrijnend is en waar je niet aan wennen mag, is dat een kind vaak helemaal niet telt!
Moeder heeft een aantal kinderen; pa is niet aanwezig. Vaak kennen ze hem niet eens. Moe krijgt een nieuwe vriend, die op een boerderij werkt, ‘tig’ kilometer verderop. De vriend wil de moeder wel, maar de kinderen niet. Dus worden de kinderen achtergelaten. Ze moeten zichzelf maar redden. En heus, ze zijn echt geen uitzondering.
Twee zusjes (lagere school leeftijd) uit de huiswerkklas maakten dit mee. Samen bleven ze in het blikken hutje achter. En elke dag kwam een man langs die hen geld aanbood om seks met ze te hebben. Doodsbang waren ze voor hem. De politie deed niets, want er was toch nog niks gebeurd?! Gelukkig konden ze een tijdje bij één van onze medewerksters logeren tot er een betere oplossing kwam.
En dan Santos, die bij goed willende buren woont; zijn moeder en broers zijn ook op ‘de plaas’ (één van de grote boerderijen buiten Rehoboth). De buren vermoeden dat hij 14 jaar is, maar niemand weet het precies want hij is nooit geregistreerd. Zijn oudere broers ook niet. En niet geregistreerd zijn, betekent dat je nooit naar school bent geweest en dus niet kan lezen en schrijven. Eigenlijk besta je gewoon niet. En er is niemand die het iets kan schelen.
Santos is nu te oud voor het reguliere onderwijs, dus kan hij misschien een plekje krijgen op de RKC school en beginnen in grade 1.

Ik zit weer naar buiten te staren en zie de hopen vuil en plastic wat mensen in Rehoboth hebben gedumpt. Het is toch geen wonder dat mensen hier alles van zich afgooien, als ze eigenlijk ook met hun eigen kinderen zo omgaan!
Dat is pas schrijnend en daar mogen we nooit aan wennen! Nóóit!!!

Willen jullie ons helpen om ze te helpen? Heel graag.

7 thoughts on “Iets waar je niet aan wennen mág! Nóóit!!!

  1. Dag lieverds! Ja, we voelen helemaal met jullie mee. Wij lopen hier tegen hetzelfde aan. Om te huilen, zo erg! Nee, dat went nooit!!! Heel veel sterkte en wijsheid gewenst. Wat is het dan mooi dat jullie daar mogen zijn om veel knuffels, een aai over hun bol en lieve, bemoedigende woorden te geven aan deze kids. Van ons bij deze een digitale knuffel voor jullie! Désirée xxx

  2. Dit is inderdaad heel schrijnend waar we nooit aan mogen wennen. Dank je dat je ons even in je hart laat kijken. Sterkte om dit elke dag weer onder ogen te zien. Zijn genade en kracht draagt je elke weer opnieuw, heerlijk dit te weten.
    Liefs.

  3. Wat een aangrijpend stuk is dit en idd wat schrijnend dat er zo met kinderen omgegaan wordt. Ik moet huilen, want ik denk ook aan mijn eigen kinderen die ik niet zo vaak zie maar nooit “weg zou doen”.
    Ondertussen loopt de Decemberkaartenaktie redelijk lekker, tot nu toe al 72 kaarten verkocht binnen EC-de Fontein, ik hoop dat er zondag aanstaande nog een mooi afname komt want dat is waarschijnlijk de laatste zondag dat ik er sta met de kaarten.

  4. Ooo ik wilde wel heel rijk zijn… of zelf in staat om te komen helpen.. als ik dit lees.. ik kan alleen bidden: Heer zegen het RKC team laat ze Uw ogen Uw handen en voeten zijn! Veel knufs Ruth

  5. ach, wat een verhaal….en daar zit ik dan met een bak koffie, kachel aan, speculaas erbij, de kinderen boven, net lekker gegeten met z’n allen……Het is zo ongelijk verdeelt en wat zijn wij rijk! Blijf ons hierover vertellen en blijf ons oproepen te helpen.

  6. Wow, wat bijzonder aangrijpend geschreven…onvoorstelbaar, wat kunnen die kinderen zich afgewezen voelen. Respect voor mensen als jullie, een glimlach, knuffel, alleen al aandacht! Alle zegen daar, ook voor lieve Janne.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s