Van een dak erop en visumdossiers die zoek zijn

De periode voor ons vertrek naar Namibië hebben we vaak ervaren als een roller coaster. Maar ook nu we hier zijn, is er geen andere beschrijving die beter van toepassing is. We worden af en toe enorm heen en weer geslingerd, op allerlei gebied.
Aan de ene kant voelen we ons hier helemaal op onze plek en alle drie hebben we wel onze draai gevonden, al zijn er natuurlijk ook momenten dat we de kinderen missen en ons sociale leven is drastisch veranderd met familie en vrienden ver weg.
We genieten van de saamhorigheid in het team. Het is leuk om te zien hoe Janne ook haar plekje heeft en blij is met “haar leiding” Gerdien, één van de medewerksters die haar aanstuurt, zodat wij als ouders niet teveel op haar lip zitten.
Ook is er bij allemaal enorm veel enthousiasme om het programma meer en meer vorm te geven. Heel leuk om daar deel van te zijn.
Dit enthousiasme heeft een enorme boost gekregen toen vorige week na twee jaar eindelijk het dak op het hoofdgebouw kon worden geplaatst. Ook al duurde het van ’s morgens 7 tot ’s avonds laat – het kwam voor elkaar!!!
(het verslag hiervan kun je lezen op http://www.renekidscentre.nl).
Dit was een enorm struikelblok voor de voortgang van het project, want we hebben het hoofdgebouw heel hard nodig om te kunnen uitbreiden. Alle activiteiten – school, huiswerkklas, youth nights enz. – vinden nu plaats in het grootste huisje van het centrum, maar verder uitbreiden kon gewoon niet meer. De maandagse kids club waar tegenwoordig tussen de 350 en 500 kinderen komen, wordt altijd buiten gehouden.
Nu het dak erop zit, kan de bouw weer verder; er zijn zoveel plannen die we willen verwezenlijken als het gebouw eenmaal klaar is: computerlessen, cursussen rondom solliciteren, budget beheer, sociale vaardigheden, en nog veel meer: het is allemaal mogelijk wanneer het hoofdgebouw klaar is.

Maar het ene obstakel is nog niet uit de weg, of er doemt alweer een ander obstakel op en dat zijn de visa. Vanaf de start van dit project zijn er nog nooit problemen geweest met het verkrijgen van een werkvisum. De officiële tijd die daarvoor staat is 6 weken tot 3 maanden, dus meestal komen onze medewerkers op een toeristenvisum van drie maanden binnen en in die periode komt het werkvisum rond. Ja, soms werden ze wel wat laat toegekend, maar het kwam altijd voor elkaar.
Auke en Annemieke Drost zijn hier al vanaf december 2011 en hebben op 27 oktober hun visum al aangevraagd en daar ook een bewijs van ontvangen. Nu zijn we 9 maanden verder en aan hen is nog steeds geen visum toegekend, terwijl Gerdien binnen 1 maand haar visum al kreeg. Het lijkt totaal willekeurig te zijn.
Wij wisten van tevoren dat we geen werkvisum konden aanvragen omdat Janne het Syndroom van Down heeft en volwassen is. Ze kan dus niet op ons visum “meeliften” en daarom kregen we vanuit de Namibische ambassade in Brussel het advies om een “permanent residence permit” aan te vragen. Ook voor dat visum geldt 6 weken tot 3 maanden. Wij hebben onze aanvraag voor “permanent residence permit” in maart jl. ingediend en ook wij zijn vol vertrouwen op een toeristenvisum naar Namibië vertrokken. Die loopt op 8 september af.
Tijd voor Bert om een bezoekje te brengen bij Home Affairs en te vragen hoe het staat met deze visa.
Nou staan Nederlanders overal ter wereld bekend als zeer rechtstreekse en soms wel botte mensen (zelf vinden we dat natuurlijk niet… we zijn de meest vriendelijke maar wel doelgerichte mensen die op deze aardbol rondlopen). Maar echt, wat betreft botheid en gebrek aan interesse kunnen we nog heel wat leren van de medewerkers bij Home Affairs in Windhoek.
Afspraak? Jammer dan, die mevrouw heeft een vrije dag! De baliemedewerkster at rustig verder aan haar hamburger met friet. Was er misschien iemand anders die hem kon helpen? Geen idee meneer, dat moet u aan háár vragen (ze bedoelde de vrouw met een dagje vrij). Gebeld naar de dame in kwestie; ja inderdaad, ze was de afspraak vergeten, maar dan moest hij maar naar ene Inge gaan, die op de derde verdieping zat. Die wist overal vanaf!
De derde verdieping stond vol grote stapels dossiers, met daarachter medewerkers die hem alleen maar met grote ogen aankeken en zonder iets te zeggen naar links wezen toen hij vroeg naar Inge.
Inge van de derde verdieping was wel de sous-chef, maar wist van niks en was ook helemaal niet geïnteresseerd. Tja, als de visum van de familie Drost nog niet was verstrekt, dan zal hij wel zoek zijn. Ze wilde dan wel iemand opdracht geven om nog een dagje te zoeken, maar anders moesten ze gewoon maar opnieuw een visum aanvragen.
En een “Permanent Residence permit” voor de familie Kwakkel? Wat dacht meneer wel? Dat ging al helemaal niet via die afdeling en bovendien mag meneer blij zijn als hij aan het einde van het jaar daar iets over zal horen. En waarschijnlijk zou dat “nee” zijn, want zo’n visum werd heus niet zomaar verstrekt! Jammer voor hem dat de ambassade in Brussel dit had geadviseerd.
Meneer kon vertrekken, dag meneer!

Dat is dan wel even slikken. Maar goed, we hebben al heel vaak om anderen te bemoedigen een citaat aangehaald van Corrie ten Boom: “Twijfel niet in het donker aan wat God gesproken heeft in het licht!”
We weten dat we hier niet zijn gekomen omdat het ons eigen idee was. Hoe het moet, weten we niet, maar God kan doen boven bidden en denken, dus we blijven vertrouwen dat het goedkomt. Graag willen we jullie gebed hiervoor.

PS Bert heeft weer nieuwe foto’s op de site gezet

3 thoughts on “Van een dak erop en visumdossiers die zoek zijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s