Drie dagen op een andere planeet

De afgelopen jaren zijn we een aantal keren in Namibië geweest. Bert veel vaker dan Janne en ik. En toch hebben we geen van drieën nog iets van Namibië gezien. Dat is niet zo verbazingwekkend. Namibië is 20 keer zo groot als Nederland en heeft maar 2 miljoen inwoners. Je kunt hier uren rijden zonder ook maar 1 auto te passeren. (Echt een heel andere gewaarwording dan Nederland waar je midden in de nacht nog in de file kunt staan).

Het enige dat we tot nog toe hebben gezien was het vliegveld, Windhoek en de weg van Windhoek naar Rehoboth en terug.
Maar afgelopen zondag kwam daar verandering in. We hadden drie overnachtingen geboekt in het prachtige en luxe Game Park (wildreservaat) Erindi. Een enorm park van wel 79.000 hectare groot. Voor ons was het drie dagen op een totaal andere planeet. Wat geweldig om zoiets eens mee te maken, maar ook… wat een cultuurschok!

Wat een verschil met de plek waar wij wonen in Block E. Het complex was prachtig aangelegd met palmen en groen gras. Een totaal andere wereld. We hoorden vogels; geen geschreeuw, geen geruzie, geen dronken mensen langs de weg, geen steekpartijen, geen lawaai, geen radio’s die op z’n hardst staan, geen stof of zand.
Het was stil en vredig; er was frisse lucht en vanaf het terras van ons huisje keken we uit op een waterplaats waar overdag wildebeesten, koedoe’s, gemsbokken, giraffen, olifanten, neushorens kwamen drinken. En ook vanuit het restaurant keken we uit op een waterplaats met krokodillen, allerlei antilope soorten, struisvogels, zebra’s, nijlpaarden met een jong, een kudde olifanten. Heel indrukwekkend.
Elke ochtend stonden we om half 6 op om mee te kunnen met een gids, die ons drie uur lang meenam per Landrover en aan het einde van de middag nog eens drie uur, telkens via een andere route om wild te spotten. Gisterochtend vroeg zagen we zelfs twee leeuwinnen met een jong leeuwtje die de avond ervoor een volwassen koedoe hadden verslonden. Het bebloede karkas lieten ze over aan hyena’s, jakhalzen en aasgieren.
Bert zal straks ook wat foto’s op de site zetten, dan kunnen jullie meegenieten. We hebben heel erg genoten.
En ook Janne vond het helemaal geweldig.

Gisteren kwamen we weer terug op ons eigen plekje in Rehoboth… ook “wild life” maar dan onder de mensen.
Wat een verschillende werelden, bijna niet te bevatten.
Maar toch weten we dat hier in Rehoboth onze plek is.
’s Avonds gezellig gegeten met het team en daarna naar een druk bezochte informatieavond over het satanisme dat hier in Rehoboth nogal wordt gepraktiseerd door jongeren, compleet met rituelen en offers op de begraafplaats. Dan land je weer snel met beide benen op de grond. Bijna zou ik schrijven: “back to normal” maar dat is niet echt de juiste uitdrukking!
En vanmorgen wachtte het werk weer.
Naast het schoolprogramma (inclusief huiswerkklas) dat door de andere teamleden wordt verzorgd, mag ik drie jonge vrouwen begeleiden in de schoonmaak. Eén van hen is een moeder van 17 en draait deels mee in het schoolprogramma. Vandaag konden we de andere twee een getuigschrift geven en ook konden we hen een contract aanbieden. Voor ons heel onthutsend – bijna beschamend – dat ze geweldig blij zijn met een deeltijd baan voor een uurloon van N$ 5,- (= 50 eurocent per uur) – wat hier dus een normaal loon is voor huishoudelijk werk.

We kunnen bijna niet wachten tot het hoofdgebouw klaar is zodat we verder kunnen groeien en meer mensen aan het werk kunnen helpen. Ideeën genoeg!

Maar eerst eens afwachten wat er gaat gebeuren met ons visum. Dat loopt 8 september af. Intussen hebben we wel gehoord dat men in het bureau Immigration wel bereid is om ons tijdelijke toeristenvisum te verlengen tot het moment dat we iets horen over de aanvrage van een Permanent Residence Permit voor ons drieën, ergens einde van dit jaar. We zijn heel benieuwd.
Willen jullie met ons mee blijven bidden dat dit in orde komt en dat we ook de Permanent Residence Permit krijgen?! En ook voor Auke en Annemieke Drost die hun werkvisum opnieuw moeten aanvragen omdat het is zoekgeraakt bij Home Affairs. Alvast hartelijk dank voor jullie gebed. We hopen dat jullie meegenieten van de foto’s van Erindi (zie onder pic’s/photo)

Van een dak erop en visumdossiers die zoek zijn

De periode voor ons vertrek naar Namibië hebben we vaak ervaren als een roller coaster. Maar ook nu we hier zijn, is er geen andere beschrijving die beter van toepassing is. We worden af en toe enorm heen en weer geslingerd, op allerlei gebied.
Aan de ene kant voelen we ons hier helemaal op onze plek en alle drie hebben we wel onze draai gevonden, al zijn er natuurlijk ook momenten dat we de kinderen missen en ons sociale leven is drastisch veranderd met familie en vrienden ver weg.
We genieten van de saamhorigheid in het team. Het is leuk om te zien hoe Janne ook haar plekje heeft en blij is met “haar leiding” Gerdien, één van de medewerksters die haar aanstuurt, zodat wij als ouders niet teveel op haar lip zitten.
Ook is er bij allemaal enorm veel enthousiasme om het programma meer en meer vorm te geven. Heel leuk om daar deel van te zijn.
Dit enthousiasme heeft een enorme boost gekregen toen vorige week na twee jaar eindelijk het dak op het hoofdgebouw kon worden geplaatst. Ook al duurde het van ’s morgens 7 tot ’s avonds laat – het kwam voor elkaar!!!
(het verslag hiervan kun je lezen op http://www.renekidscentre.nl).
Dit was een enorm struikelblok voor de voortgang van het project, want we hebben het hoofdgebouw heel hard nodig om te kunnen uitbreiden. Alle activiteiten – school, huiswerkklas, youth nights enz. – vinden nu plaats in het grootste huisje van het centrum, maar verder uitbreiden kon gewoon niet meer. De maandagse kids club waar tegenwoordig tussen de 350 en 500 kinderen komen, wordt altijd buiten gehouden.
Nu het dak erop zit, kan de bouw weer verder; er zijn zoveel plannen die we willen verwezenlijken als het gebouw eenmaal klaar is: computerlessen, cursussen rondom solliciteren, budget beheer, sociale vaardigheden, en nog veel meer: het is allemaal mogelijk wanneer het hoofdgebouw klaar is.

Maar het ene obstakel is nog niet uit de weg, of er doemt alweer een ander obstakel op en dat zijn de visa. Vanaf de start van dit project zijn er nog nooit problemen geweest met het verkrijgen van een werkvisum. De officiële tijd die daarvoor staat is 6 weken tot 3 maanden, dus meestal komen onze medewerkers op een toeristenvisum van drie maanden binnen en in die periode komt het werkvisum rond. Ja, soms werden ze wel wat laat toegekend, maar het kwam altijd voor elkaar.
Auke en Annemieke Drost zijn hier al vanaf december 2011 en hebben op 27 oktober hun visum al aangevraagd en daar ook een bewijs van ontvangen. Nu zijn we 9 maanden verder en aan hen is nog steeds geen visum toegekend, terwijl Gerdien binnen 1 maand haar visum al kreeg. Het lijkt totaal willekeurig te zijn.
Wij wisten van tevoren dat we geen werkvisum konden aanvragen omdat Janne het Syndroom van Down heeft en volwassen is. Ze kan dus niet op ons visum “meeliften” en daarom kregen we vanuit de Namibische ambassade in Brussel het advies om een “permanent residence permit” aan te vragen. Ook voor dat visum geldt 6 weken tot 3 maanden. Wij hebben onze aanvraag voor “permanent residence permit” in maart jl. ingediend en ook wij zijn vol vertrouwen op een toeristenvisum naar Namibië vertrokken. Die loopt op 8 september af.
Tijd voor Bert om een bezoekje te brengen bij Home Affairs en te vragen hoe het staat met deze visa.
Nou staan Nederlanders overal ter wereld bekend als zeer rechtstreekse en soms wel botte mensen (zelf vinden we dat natuurlijk niet… we zijn de meest vriendelijke maar wel doelgerichte mensen die op deze aardbol rondlopen). Maar echt, wat betreft botheid en gebrek aan interesse kunnen we nog heel wat leren van de medewerkers bij Home Affairs in Windhoek.
Afspraak? Jammer dan, die mevrouw heeft een vrije dag! De baliemedewerkster at rustig verder aan haar hamburger met friet. Was er misschien iemand anders die hem kon helpen? Geen idee meneer, dat moet u aan háár vragen (ze bedoelde de vrouw met een dagje vrij). Gebeld naar de dame in kwestie; ja inderdaad, ze was de afspraak vergeten, maar dan moest hij maar naar ene Inge gaan, die op de derde verdieping zat. Die wist overal vanaf!
De derde verdieping stond vol grote stapels dossiers, met daarachter medewerkers die hem alleen maar met grote ogen aankeken en zonder iets te zeggen naar links wezen toen hij vroeg naar Inge.
Inge van de derde verdieping was wel de sous-chef, maar wist van niks en was ook helemaal niet geïnteresseerd. Tja, als de visum van de familie Drost nog niet was verstrekt, dan zal hij wel zoek zijn. Ze wilde dan wel iemand opdracht geven om nog een dagje te zoeken, maar anders moesten ze gewoon maar opnieuw een visum aanvragen.
En een “Permanent Residence permit” voor de familie Kwakkel? Wat dacht meneer wel? Dat ging al helemaal niet via die afdeling en bovendien mag meneer blij zijn als hij aan het einde van het jaar daar iets over zal horen. En waarschijnlijk zou dat “nee” zijn, want zo’n visum werd heus niet zomaar verstrekt! Jammer voor hem dat de ambassade in Brussel dit had geadviseerd.
Meneer kon vertrekken, dag meneer!

Dat is dan wel even slikken. Maar goed, we hebben al heel vaak om anderen te bemoedigen een citaat aangehaald van Corrie ten Boom: “Twijfel niet in het donker aan wat God gesproken heeft in het licht!”
We weten dat we hier niet zijn gekomen omdat het ons eigen idee was. Hoe het moet, weten we niet, maar God kan doen boven bidden en denken, dus we blijven vertrouwen dat het goedkomt. Graag willen we jullie gebed hiervoor.

PS Bert heeft weer nieuwe foto’s op de site gezet