Leven in Rehoboth

Wat gaat de tijd toch snel. We zijn bijna drie weken hier en het voelt alsof het al veel langer is. Dat komt ook omdat we vaker hier zijn geweest in hetzelfde huisje. Dat scheelt.
We wilden langzaamaan beginnen – eerst een paar weken rust, maar dat werkt niet echt en eigenlijk zijn we daar ook geen types voor. Dus lekker aan de slag. Janne ook en ze is helemaal happy.

Rehoboth ligt plm. 90 km zuidelijk van de hoofdstad Windhoek aan de B-1 (het teerpad (=snelweg) van Angola naar Zuid Afrika. De natuur is echt adembenemend: ruig en droog steppegebied met de bergen in de verte. In het regenseizoen moet het prachtig mooi en groen zijn, maar dat heb ik nog niet meegemaakt.
Af en toe zie je langs de kant van de weg een groep bavianen (bobbejanen). Windhoek is best een luxe stad met verschillende winkelcentra. Zeker in vergelijking met Rehoboth.
Hier in Rehoboth is maar 1 robot (= stoplicht) op een geasfalteerde kruising en verder zijn het allemaal gravelroads (zandwegen met heel veel stenen), bijna onmogelijk om te fietsen, tenzij je een mountainbike hebt.
Als een auto langskomt dan zie je even niets meer, zoveel stof waait op.

Het René Kids Centre staat aan de rand van Block E, de armste wijk van Rehoboth met heel veel blikken hutjes – sommigen met elektra en water, maar heel veel ook niet. Deze wijk is best ruim opgezet. De blikkies staan niet hutjemutje bij elkaar, maar even goed geeft het een troosteloze aanblik.
Er is non-stop lawaai in Block E, muziek, geschreeuw, blaffende honden, en ’s morgens vroeg kraaiende hanen. Op bijna elke hoek van de straat is wel een chabin (kroeg) waar zelfgestookte drank wordt verkocht. Vooral op Payday (laatste weekend van de maand) is het een lawaai van jewelste. Het doet me een beetje denken aan de oude situatie van de Zeedijk in Amsterdam toen er nog volop verslaafden rondhingen.
Toch is hier de hopeloosheid veel erger. Het is “heel gewoon” om dronken mensen lallend over straat te zien zwaaien, of zo maar liggend langs de kant van de weg.
Nauwelijks een plek voor kinderen om op te groeien.

Daarom willen we als RKC hier bezig zijn, hoop brengen – en toch lijkt wat we doen soms een druppel op een gloeiende plaat.
Op een groot omheind terrein staan hier nu 7 huisjes in een L-vorm rondom het hoofdgebouw dat nog niet af is. Met een team van 9 mensen 3 echtparen en 3 singles bieden we een programma dat erop gericht is om kinderen uit de vicieuze cirkel van Block E te halen.
Elke maandagmiddag is er bijvoorbeeld kidsclub. Daar is elk kind van 3 tot 16 welkom. Het aantal dat komt varieert van 200 tot 500 kinderen. Er wordt gezongen en in leeftijdsgroepen wordt een Bijbelverhaal verteld en iets creatiefs gedaan. Voordat ze naar huis gaan krijgen ze te eten. Omdat het hoofdgebouw nog niet klaar is, zijn dat nu nog boterhammen, maar straks kan er voor 500 kinderen worden gekookt.
Van dinsdag t/m donderdag wordt in de ochtend een schoolprogramma geboden aan tieners die niet meer in het reguliere onderwijs passen. Vaak kunnen zij nog niet lezen of schrijven. De primaire vakken worden gegeven en ook veel praktische handvaardigheden: techniek, koken, etc.
’s Middags komt ook een aantal kinderen naar de huiswerkklas. Het RKC draagt bij om hen het reguliere onderwijs te laten volgen en ’s middags krijgen zij dan een warme maaltijd op het centre en worden zij geholpen met huiswerk; er is ook ruim tijd voor sport en spel. Op dit moment helpen we zo ruim 40 kinderen, maar het kan pas worden uitgebreid als het hoofdgebouw klaar is. Qua ruimte zitten we echt aan het maximum. Alle activiteiten vinden plaats in “het Hollandhuis” – het grootste huisje op het centrum dat is omgetoverd tot school.

Op vrijdagochtend komt een aantal jonge moeders met hun baba (baby) om te handwerken. Deze moeders hebben geen werk en verschillenden hebben Aids. Zij maken kleine souvenirtjes die we later willen verkopen en krijgen daarvoor betaald met een coin per uur.
Helaas kunnen we onze Namibische vrijwilligers nog geen salaris bieden. Maar om hen toch te helpen hebben we “de coinshop”. Zij krijgen per uur een plastic muntje dat een waarde heeft van een normaal uurloon hier. Met die muntjes kunnen ze in onze “coinshop” van alles kopen van levensmiddelen tot kleding. Het enige dat ze bij ons niet kunnen krijgen is alcohol of drugs. Zo kunnen we elkaar beter leren kennen en als de tijd daar is dat we mensen een vast contract en een salaris kunnen bieden dan weten we al wat we aan elkaar hebben.
’s Avonds is er dan ook nog de Youth Night – te vergelijken met het programma van de Youth Alpha. Er komen regelmatig rond de 50 jongens en meisjes op af en ook dan wordt de avond afgesloten met een warme maaltijd. Mochten jullie geïnteresseerd zijn om meer te lezen over wat we doen, neem gerust een kijkje op http://www.renekidscentre.nl Er worden regelmatig nieuwe berichtjes op geplaatst.
Een volgende keer meer. Hartelijke groet van ons drieën, Bert, Carla en Janne

Welkom in Rehoboth

Met overvolle koffers en handbagage zijn we afgelopen vrijdag vertrokken. We vreesden het ergste, want 1 kilo overgewicht is al gauw 30 euro en alles bij elkaar hadden we meer dan 15 kilo teveel, maar Bert kreeg met zijn hartelijke Amsterdamse babbel veel voor elkaar en na wat heen en weer geschuif van koffer naar handbagage mocht alles toch mee. Wat een wonder.
Om vijf uur in de ochtend (Namibische tijd) kwamen we aan in Windhoek. Oeps, temperatuur rond het vriespunt, dus gauw de aankomsthal in richting douane. We weten van voorgaande keren dat de douane heel moeilijk kan doen als je alleen een enkele reis hebt geboekt, maar opnieuw gooide Bert zijn charmes in de strijd en overhandigde de strenge dame het bewijs dat wij in maart ons permanente visum al hadden aangevraagd. Geen probleem. Binnen 5 minuten hadden we de stempels in ons paspoort en konden we naar de bagageband. Weer een wonder. Drie maanden respijt voor ons echte visum.
Met drie king size koffers, 3 grote handtassen, twee computertassen en twee handtasjes worstelden we ons uiteindelijk door de deuren Namibië in. Clive en Terlinah, die voor ons om half 3 ’s nachts waren vertrokken uit Rehoboth stonden ons daar op te wachten. Wat een welkom!
Na een lekkere cappuccino (en Bert uiteraard zijn dubbele espresso) vertrokken we richting Rehoboth, een rit van goed 1 1/2 uur.

En opnieuw leek het een zeer warme ontvangst. Bij aankomst op het RKC stond de poort wagenwijd open. Dat is aardig van het team, dachten we… nu kunnen we zo doorrijden! Maar iedereen bleek nog in diepe rust. We kregen onze huissleutel en al gauw stond de bagage binnen. Een uurtje later bleek dat de poort die nacht was opengebroken en één van de auto’s van het RKC was gestolen… WELKOM IN REHOBOTH.

Aan het einde van de middag hebben we samen met het team naar Nederland-Denemarken gekeken. De meegebrachte oranje outfits hebben niet echt geholpen. Zelfs niet Janne’s mooie oranje T-shirt gemaakt op haar werk in Emmeloord, en haar oranje sokken die ze kreeg van Gideon Dik. Ons enthousiasme voor voetbal (nog zo’n wonder) ook niet helaas.
Vandaag mag Nederland het nog eens proberen tegen Duitsland, volgens de kenners een dubieuze onderneming, en dan gaan alle oranje spullen weer de koffer in tot we hier op Koninginnedag worden uitgenodigd op de ambassade om een kroketje te komen eten ter ere van de koningin.

Zondag waren wij samen met Willemien en Wilfred – die hier al sinds november 2009 werken – uitgenodigd op de 80e verjaardag van Clive’s moeder. Een groot gezelschap in een prachtig versierde party tent. We werden voorgesteld als “ons Hollandse familie”. Alweer een warm welkom in Rehoboth!

De komende twee weken gebruiken we om te acclimatiseren en wat uit te rusten, want de afgelopen maanden waren best intensief. Evengoed staan er al wel wat gesprekjes op het programma met de zes teamleden, die hier al een tijdje zijn en uiteraard gaan we natuurlijk regelmatig samen eten. Zaterdag staat ook onze eerste teamdag op het programma. We zijn benieuwd.

Toch willen we rustig aan beginnen, want Janne heeft het nodig om haar draai te vinden en we willen haar daarin zo goed mogelijk begeleiden. Als jullie haar belevenissen willen volgen (alleen in het Nederlands), neem dan eens een kijkje op http://www.janne1984.waarbenjij.nu. Daar mag ik opschrijven wat zij wil vertellen en ze vindt het heel leuk om jullie reacties daarop terug te horen.

Zo, jullie zijn weer een beetje op de hoogte. De volgende keer zullen we wat meer schrijven over het leven hier in Rehoboth.