Elk leven waardevol

English translation of this post under NEWS
Traduction française voyez Nouvelles

Wanneer mensen horen over onze plannen om naar Namibië te gaan, dan krijgen we regelmatig de vraag: “Wat bezielt jullie?” En direct er achteraan: “en jullie nemen óók nog Janne mee!!!”
Ja, dat doen we inderdaad; we zijn er namelijk van overtuigd dat God niet alleen met ons, maar ook met Janne een plan heeft daarginds.
Iemand benoemde dat zelfs heel letterlijk: “Janne gaat naar Afrika en jullie gaan mee!”
Misschien is het goed om te vertellen wat God in Janne’s leven en in ons leven heeft gedaan.

Voor ons is het nooit vanzelfsprekend geweest dat we zijn opgegroeid in relatieve rijkdom als je dat vergelijkt met veel andere landen. Wij hebben daar niets voor hoeven doen; we zijn hier geboren. Dat had net zo goed heel anders kunnen zijn.
Ook het krijgen van twee zeer gewenste en gezonde jongens was voor ons allerminst vanzelfsprekend. Ook dat had heel anders kunnen zijn, wisten we heel duidelijk en omdat er best ruimte in ons hart en in ons gezin was voor meer kinderen, werden we in de begin jaren tachtig pleeggezin voor crisisopvang.

Na een aantal intensieve plaatsingen kwam Janne… 6 maanden oud; klein en kwetsbaar als een pas geboren baby. Een heerlijk meisje met het Syndroom van Down waar wij en onze jongens al gauw gek op waren.
Janne had een VSD, een ernstig hartgebrek, met een hartfunctie van maar 30%. Als we met haar in het AMC kwamen, vroeg het team van cardiologen: “Wat wilt u met dit kind? Ze zal nooit ouder worden dan een jaar of tien, nooit kunnen lopen, steeds meer klachten krijgen!”
Eigenlijk kwam het erop neer dat ze niet veel wilden of konden doen voor haar.
Maar ze leefde wel! En wij zagen hoe ze zwoegde om haar flesje drinken binnen te krijgen. Na veel gedoe rondom de vraag wie de autoriteit had om te tekenen voor een hartkatheterisatie kon ze uiteindelijk toch onderzocht worden.
Wij wilden heel graag dat Janne zou genezen en in deze situatie was het voor het eerst dat we samen iets heel concreets aan God vroegen. “Heer, U bent de enige die iets kunt doen. U kunt haar genezen!”
Wij waren volkomen machteloos. God was de Enige die kon ingrijpen… dat wisten we zeker!
EN DAT DEED HIJ!!!
Tijdens de uitslag had de cardioloog het over “een wonderlijke speling van de natuur!” Er groeide een lapje bindweefsel over het gat tussen de twee hartkamers en het was bezig dicht te groeien. De verwachting was dat het gat helemaal zou sluiten. Een operatie was daarom niet nodig!
Voor ons was het duidelijk een wonder van God! Ieder leven is waardevol en ook Janne’s leven is waardevol in de ogen van God.
Dit wonder heeft ons leven en ons gezin volkomen op de kop gezet. Die God wilden we volgen wat Hij ons ook maar zou vragen. En als je dat aan God zegt, dan neemt Hij dat serieus en rol je van het een in het ander.

Bert werkte als vrijwilliger in de Sam’s Inn, de koffiebar van Jeugd met een Opdracht tegenover het CS van Amsterdam. Daar kwamen altijd veel daklozen en verslaafden. In die tijd (de jaren tachtig) was er niets voor verslaafden met Aids. Dat raakte ons diep. Meer en meer kregen we het op ons hart om uit te reiken naar verslaafden en mensen met Aids. We volgden een Discipelschap Trainingschool bij Jeugd met een Opdracht, werkten twee jaar in de Cleft in de rosse buurt van Amsterdam en daarna leefden we samen met onze kinderen een zestal jaren in een leefgemeenschap waar we verslaafden op weg mochten helpen naar een leven zonder drugs of alcohol.
Het was een moeilijke tijd, maar ook een mooie tijd.
In 1995 moesten we door allerlei omstandigheden besluiten om te stoppen. Een zeer moeilijke keus, dat wel.
Bij ons afscheid uit Jeugd met een Opdracht werd veel de tekst genoemd van een graankorrel die moest sterven zodat hij zou kunnen vrucht dragen en daarbij zei iemand ons: “Wat jullie de afgelopen jaren hebben meegemaakt, is een leerproces voor later!”

Ondanks dat we het heel moeilijk vonden, hebben we ook Gods trouw gezien in alles wat we daarna hebben meegemaakt. God voorzag opnieuw in werk; Hij was bij ons in alle stormen die we meemaakten als gezin en we vonden onze weg weer door te dienen in de gemeentes waar we terecht kwamen.

In 2008 kwamen we in contact met René Ruitenberg en raakten we betrokken bij het prachtige initiatief om hoop te brengen aan kinderen in Rehoboth (zie http://www.renekidscentre.nl)… eerst hier in Nederland in het Bestuur van het RKC, maar toen vanuit het team in Namibië steeds vaker de roep kwam dat “we iets zouden moeten met de verslaafden” was het van lieverlee alsof voor ons een cirkel rondkwam. Alsof God na ruim vijftien jaar de deur weer open deed.

Toch wilden we van God een bevestiging: “Heer, is dit nu ons eigen idee, of is het Uw idee?”
De volgende dag kregen we het antwoord – een Bijbelvers dat als het ware van de bladzijde afsprong: “Want het is God die zowel het willen als het handelen bij u teweegbrengt omdat het hem behaagt” (Fil.2:13). Duidelijker kon niet zou je zeggen, maar toch vroegen we om nog twee bevestigingen.
Ons huis moest worden verkocht – in deze tijd van crisis zou dat werkelijk een wonder zijn… binnen een maand was er een koper en werd dit obstakel weggenomen.

We hadden nog een vraag: “Heer, we kiezen niet alleen voor onszelf, ook voor Janne. Zij moet het wel fijn vinden om te gaan want we laten haar niet hier.” En wat bleek? Janne was helemaal op haar plek in Afrika! Ze hielp waar ze kon en genoot met volle teugen Vorig jaar na vijf weken in Rehoboth nam ze huilend afscheid. Ze wilde liever blijven.

Die kleine kwetsbare baby, die er eigenlijk niet mocht zijn – niet goed wijs in de ogen van de wereld – vond genade bij God (dat is de betekenis van haar naam: Janne! – door haar natuurlijke ouders aan haar gegeven). We zijn ervan overtuigd dat God haar gaat gebruiken. Zij is waardevol in de ogen van God en mag uitreiken naar andere kinderen die net zo waardevol zijn in Zijn ogen. En wij zijn gezegend dat we daar getuige van mogen zijn.

Zijn deze stappen gemakkelijk? Nee, absoluut niet. Onze zoons zijn allang volwassen, maar toch… We moeten Jeroen & Manon en ook Martin en kleinzoon Tijs achterlaten. Dat is een heel prijskaartje. Toch hebben we er vrede over, want God kent ons en kent hun. Hij zorgt ook voor hen; daar mogen we op vertrouwen.