Tot slot

Beste lezers van ons blog,

Een hartelijke groet vanaf de camping in Dronten. Inmiddels zijn we alweer twee weken in Nederland.
Tot half september kunnen we hier logeren in een stacaravan. Daarna ‘verhuizen’ we
naar een groter chaletje met drie slaapkamers, waar we voor onbepaalde tijd kunnen wonen.
Het is heerlijk om hier een volledig ingericht plekje te hebben, zodat het nog niet direct noodzakelijk is om een inrichting aan te schaffen. Ook geeft het ons rust, want we hebben wel het een en ander te verwerken.

Het afscheid van onze Namibische vrienden en van onze broers en zussen in de Evangeliese Sendings Kerk was hartverwarmend. In het afgelopen jaar zijn ze onze familie geworden en die band blijft zeker, want we zijn vast van plan om nog eens “te kom kuier”.
Bij aankomst hier op de camping kwamen we – ondanks het koude weer – ook in een warm bad.
Vrienden en broers en zussen uit onze gemeente Shekinah hebben hun uiterste best gedaan om ons te laten weten dat we meer dan welkom waren. De caravan was versierd met vlaggetjes en ballonnen, er stonden bloemen, talloze kaarten, de koelkast was vol en we werden gezegend met een collecte voor de eerste onkosten. We waren er helemaal stil van.

God belooft in Zijn Woord dat Hij ons nooit zal begeven of verlaten… wat de omstandigheden ook zijn en dat ervaren we elke dag.
We zijn heel blij dat onze sponsors bereid zijn om ons nog een tijdje te steunen tot we ‘de boel weer op de rit hebben.’
Maar ook in de afgelopen twee weken hield het niet op.
We hebben een auto, we hebben allebei weer een fiets, binnenkort kunnen we bij iemand een wasmachine en droger ophalen. Carla krijgt weer een vertaalopdracht. We zijn vorige week bij Janne’s oude werk in Emmeloord op bezoek geweest en ze werd door haar collega’s met Down Syndroom met luid gejuich en open armen ontvangen.
Vandaag hebben we gehoord dat ze per 1 juli weer aan het werk kan en dat ook het vervoer geregeld wordt. Met alle veranderingen is het voor haar nu heel belangrijk dat er rust en regelmaat komt.

Gisteren hebben we een afrondend gesprek gehad met René Ruitenberg en Gert van de Weerdhof, de initiatiefnemer en de voorzitter van het René Kids Centre. Vanaf het begin in 2008 zijn we intensief betrokken geweest bij dit project, maar nu – na 5 jaar – is het goed om de deur te sluiten. We wensen Bestuur, team en betrokken ondernemers het allerbeste en Gods zegen. God maakt af wat Zijn hand is begonnen.

‘s Avonds besloot Janne dat ze voor ons wilde bidden. Ze mag dan beperkt zijn, maar zij heeft een verrassend goede geestelijke antenne: “Lieve Jezus, ik bid voor papa en mama en ook voor mijzelf. U kan helpen, ik niet! Heilige Geest, U bent er ook bij en gaat ons ook helpen in Jezus’ naam. Amen”

Tot slot willen we jullie heel hartelijk bedanken voor jullie meeleven in het afgelopen jaar; we genoten altijd van de reacties op ons blog. Dank jullie wel.

Een bijzondere fietstocht

Filippenzen 2

1 Indien er dan enig beroep (op u gedaan mag worden) in Christus, indien er enige bemoediging is der liefde, indien er enige gemeenschap is des geestes, indien er enige ontferming en barmhartigheid is, 2 maakt (dan) mijn blijdschap volkomen door eensgezind te zijn, één in liefdebetoon, één van ziel, één in streven, 3 zonder zelfzucht of ijdel eerbejag; doch in ootmoedigheid achte de een de ander uitnemender dan zichzelf; en ieder lette niet slechts op zijn eigen belang, 4 maar ieder (lette) ook op dat van anderen. 5 Laat die gezindheid bij u zijn, welke ook in Christus Jezus was, 6 die, in de gestalte Gods zijnde, het Gode gelijk zijn niet als een roof heeft geacht, 7 maar Zichzelf ontledigd heeft, en de gestalte van een dienstknecht heeft aangenomen, en aan de mensen gelijk geworden is. 8 En in zijn uiterlijk als een mens bevonden, heeft Hij Zich vernederd en is gehoorzaam geworden tot de dood, ja, tot de dood des kruises.

 

Vanmorgen werd ik erg boos wakker, dat gebeurt de laatste tijd wel meer. Als je het laatste bericht op onze blog hebt gelezen, zal je begrijpen dat we zo onze vragen hebben. Ik voel het vaak als een enorme nederlaag, als falen, dat we komende maand definitief terug gaan naar Nederland.

 

Mijn remedie tegen deze boosheid en mijn gevoelens van onmacht en frustratie is om op mijn fiets te springen en een flink stuk lekker hard te gaan rijden. Niet alleen maar trappen, maar het is mijn enige manier om eens alleen en ongestoord met mijn Vader te kunnen praten. Zo ook vanmorgen en ik kreeg eigenlijk direct een antwoord in de vorm van de tekst die boven dit stukje staat. Dit is onze trouwtekst en deze hebben we heel bewust gekozen, omdat we niet alleen voor onszelf wilden leven, maar er samen ook voor anderen wilden zijn. Toen we trouwden waren er niet veel die geloofden dat dit huwelijk lang zou stand houden, maar inmiddels zijn we alweer bijna 37 jaar getrouwd! Elke keer komen we weer bij deze tekst terug in ons leven. We hebben God beloofd dat we Hem willen volgen wat het ons ook kost en toen we die belofte deden waren we ons nog niet bewust van de draagwijdte van die belofte. Heel wat keren hebben we heel bewust deze belofte herhaald en ook nu blijven we deze belofte gestand doen. Als ik bedenk wat Jezus voor mij heeft gedaan en wat Hij voor mij heeft opgegeven om mij leven te geven, wie ben ik dan om voor mijzelf iets anders te vragen?

 

Het blijft in de praktijk een moeilijke tekst om uit te leven, zeker als je je onbegrepen en afgewezen voelt. Toch vraagt God van mij om de ander uitnemender te achten dan mijzelf en om die onuitputtelijke genade die Hij mij elke dag weer bewijst aan anderen uit te delen, ongeacht de omstandigheden. Dat is wat Hij mij vanmorgen opnieuw heeft duidelijk gemaakt en wij willen daaraan gehoorzaam zijn. We willen niet vasthouden aan onze gevoelens en bitter worden, maar van harte de ander vergeven en de genade die wij ontvangen uitdelen. Is dat makkelijk….Zeker niet!! Maar het is de enige manier om naar Gods wil met moeilijkheden om te gaan.

 

Ik heb in mijn leven ook talloze mensen verwond en afgewezen door mijn oordeel of door rechtlijnigheid. Ik ken veel mensen die God de rug hebben toegekeerd om wat christenen hen hebben aangedaan, daarin hebben we als Zijn lichaam, als Zijn kerk, een enorme schuld. Ik vind het vreselijk te bedenken dat door mijn schuld mensen bitter zijn geworden en God de schuld geven van dingen die ik heb gedaan of nagelaten. Ook dit heeft God mij vanmorgen opnieuw laten zien en ik heb daar enorme spijt van.

 

Wie ben ik dan om anderen te oordelen, ik ben niets beter. Ik heb getwijfeld of ik dit wel op ons blog zou moeten zetten, maar ik geloof dat dit wel de bedoeling is. Dus als je dit leest en misschien herkent, of als jij degene bent die zich van God heeft afgekeerd om wat mensen je hebben aangedaan, bedenk dan nog eens wat Hij voor jou heeft gedaan en probeer je bitterheid aan Hem te geven. Hij zal het graag van je ontvangen en Zijn vrede aan je teruggeven.

 

Worstelen we dan niet met vragen…jazeker wel, ik word niet voor niets boos wakker, maar we proberen elke keer opnieuw om die vragen maar bij Hem neer te leggen en dan mogen we opnieuw Zijn vrede ervaren in deze stormachtige tijd.

 

Er is een oud lied wat elke keer weer terugkomt in onze gedachten:

Wat de toekomst brengen moge

Wat de toekomst brengen moge, mij geleidt des Heren hand;

moedig sla ik dus de ogen naar het onbekende land.

Leer mij volgen zonder vragen; Vader, wat Gij doet is goed!

Leer mij slechts het heden dragen met een rustig kalme moed!.

 

Heer, ik wil uw liefde loven, al begrijpt mijn ziel U niet.

Zalig hij, die durft geloven, ook wanneer het oog niet ziet.

Schijnen mij uw wegen duister, zie, ik vraag U niet: waarom?

Eenmaal zie ik al uw luister als ik in de hemel kom.

 

Laat mij niet mijn lot beslissen: zo ik mocht, ik durfde niet.

Ach, hoe zou ik mij vergissen, als Gij mij de keuze liet!

Wil mij als een kind behand’len, dat alleen de weg niet vindt:

neem mijn hand in uwe handen en geleid mij als een kind.

 

Waar de weg mij brengen moge, aan des Vaders trouwe hand,

loop ik met gesloten ogen naar het onbekende land.

 

Wij gaan terug naar Nederland, maar Gods werk gaat hier wel door en we willen team en bestuur ook van harte Gods wijsheid en inzicht, maar vooral Zijn liefde toewensen.

 

Van harte Gods zegen toegewenst,

Bert

 

 

Een onverwachte wending

Om voor ons moverende redenen hebben wij moeten besluiten om naar Nederland terug te keren.

We hadden al een vliegticket geboekt om op 28 juni met verlof naar Nederland te gaan. Die hebben we inmiddels omgezet naar een enkele reis.

Je hoeft alleen maar naar ons vorige blog bericht te kijken om te beseffen dat dit ook voor ons een onverwachte wending is; pijnlijk en zeker niet gemakkelijk.

Heb je vragen over het hoe en waarom? Daar zijn we open over – maar niet via internet. Schroom niet om contact met ons op te nemen via de mail (zie onder “Contact”).

In een oud gezang staat:

“Maar wat gedaan werd uit liefde tot Jezus

Dat houdt zijn waarde en zal blijven bestaan”

 Daar houden wij ons aan vast.

Wat is onze focus: hier wonen en leven of hier werken?

Het klinkt ongelooflijk, maar inmiddels zijn we hier alweer 8 maanden. Een tijd waarin we druk bezig zijn geweest met allerlei dingen rondom de visie van het RKC. Wanneer je zoals wij samen met anderen op het centrum woont en werkt, dan ontkom je er niet aan dat je het bijna altijd hebt over het werk en de visie.

Hoe mooi ook en hoe goed het is om gedreven bezig te zijn… is dat dan alles? Is het ons alles? Wij zijn tot de conclusie gekomen dat je het risico loopt dat je hier heel geïsoleerd gaat leven en dat willen we niet. Bert en ik zijn juist altijd enthousiast geweest over het feit dat het RKC een organisatie wil zijn die zijn wortels in de Namibische samenleving krijgt, anders blijven we een Nederlandse ‘bubble’ in de Namibische cultuur. 

Vandaar ook dat we eind vorig jaar ons hebben aangemeld als lid van de Evangeliese Sendings Kerk. Begin december zijn we officieel voorgesteld en sindsdien staan we bekend als de “ESK-Lani’s (Een Lani is een blanke boer).

Het is een kerk die wat formeler is dan we in Nederland gewend zijn, maar de mensen zijn hartelijk en we voelen ons er thuis; we zijn er de enige blanken. Er is veel gebed voor de jeugd en van lieverlee leren we de mensen kennen. Kortom, we krijgen een eigen leven buiten het Centre en daar genieten we van. Bert is vorige week tijdens een gemeentevergadering gevraagd om plaats te nemen in de financiële commissie van de kerk en zal a.s. zondag worden ingezegend.

Afgelopen donderdag waren we aanwezig op een Valentine’s Dinner, waar ongeveer 100 echtparen waren in een prachtig versierde kerkzaal. Muziek, een bemoedigend woord en vooral veel humor. Het werd georganiseerd door een comité van de kerk en voor ons was het echt een uitje. Leuk om op deze manier mensen te leren kennen en even met iets heel anders bezig te zijn dan “het project.” Er bleek ook nog een verloting te zijn van een overnachting bij Oanob Lake Resort en laten wij die nou winnen. Het werd ons van harte gegund:  “Nou julle is rêrig Basters!” was de conclusie. We horen er helemaal bij en we kijken ernaar uit om meer mensen in Rehoboth te leren kennen en aan vriendschappen te bouwen.

We zijn hier voor 5 jaar en daarom geloven we ook dat het Gods bedoeling is om daar waar je bent ook echt te ZIJN en te WONEN. Binnenkort maar weer eens mensen uitnodigen voor een braai.

 

Een nieuw jaar, met nieuwe moed

We zijn alweer een paar dagen onderweg in 2013, maar alsnog wensen wij iedereen van harte Gods zegen toe. Een nieuw jaar, met nieuwe moed. Een nieuwe bladzijde en achter je de stem van de Heer: “Dit is de weg, wandel daarop!”

Hier is de grote zomervakantie bijna voorbij. Volgende week begint alles weer. Als jullie belangstelling hebben voor wat er allemaal gebeurt op het centrum, kijk dan even naar het korte RKC-introductiefilmpje dat Bert onder “Pic’s” heeft geplaatst. Een leuke impressie, gemaakt door onze geweldige cineast Roel Kok.
Ja, het was zomervakantie, maar voor de achterblijvers van het team, was er best het nodige te doen. De bouwwerkzaamheden gingen gewoon door en verschillende jongeren uit het programma klopten aan voor hulp; Alberto was aangevallen met een stuk glas en moest geopereerd in Windhoek. Elvino viel van een paard en brak zijn elleboog. Dan was er ook nog het verdrietige overlijden van Anne-Linda,de baby van Valérie, één van de moeders die wij mogen helpen. Valérie heeft Aids, zij is een lieve moeder voor haar kinderen, maar verslaafd aan alcohol. De vader was wel bij de begrafenis, maar laat zich anders niet zien. Anne-Linda bleek ondervoed en heeft het niet gered. Haar zusje Desipanda van 3 moest worden opgenomen, maar daar gaat het gelukkig weer goed mee. Gerlinda en Gerdien van ons team hebben Valérie kunnen bijstaan en op allerlei manieren kunnen helpen. Wat een trieste situaties kom je soms tegen.
Op het moment dat dit gebeurde, waren wij in Durban, dus we konden alleen van een afstandje meeleven en bemoedigen per telefoon.

Het is lastig als je er dan niet bij bent. Maar voor ons was het heel goed om er wel even tussenuit te zijn. We hebben 10 geweldige dagen gehad met onze vrienden Simon en Anneke Taal, met wie we een aantal jaren hebben samengewerkt in de rosse buurt in Amsterdam. En na 17 jaar gaat de vriendschap gewoon verder: lekker ontspannen, bijpraten, herinneringen ophalen, elkaar bemoedigen, veel gelachen, gezellig uit eten. Wat werk en ervaringen betreft zijn er veel raakvlakken, dus het werd ook een tijd van reflectie op de 7 maanden dat we nu hier zijn. En een tijd van bemoediging, een tijd dat God opnieuw sprak: “Blijf staan in de dingen die Ik heb gezegd!”
Vandaar de titel van dit bericht: “Een nieuw jaar, met nieuwe moed.”

Onze lieve Janne verwoordde het nog anders. Soms sta je verbaasd over haar geestelijke antenne:
Op een bepaald moment dat er helemaal geen sprake was van verdriet of andere emoties zegt ze: “Mam, Jezus zegt… wél blij zijn, want Ik ben opgestaan!”
Nou, dat gaan we doen hoor Janne, want dat is precies de reden van ons bestaan!

Wij wensen jullie ook heel veel van die blijdschap voor dit jaar!

Een komen en gaan van mensen

Eind november werd het RKC jaar afgesloten met een laatste spetterende Kids Club middag waar 815 kinderen zijn geweest. Het hoogste aantal ooit. Met man en macht moesten broodjes worden bijgesmeerd en extra appels worden gekocht om ze allemaal eten te kunnen geven. Normaal gesproken komen elke week rond de 300 kinderen, maar er werd rondverteld in Block E dat op de laatste kidsclub middag ‘geskenkies’ uitgedeeld werden. Vandaar de grote opkomst. We hadden helaas maar 550 schoenendozen (van de bekende schoenendoosactie), dus de ‘geskenkies’ bleven in de opslag en moeten wachten tot een andere keer.

Vorige week is de zomervakantie begonnen in Namibië. Het is rustig in Block E. Veel mensen zijn naar de plaas; daar krijgen ze elke dag eten. Helmut, één van onze medewerkers had zich er al op verheugd: “Baie vleis, oom Bertie, baie vleis!”
Ook op het centrum is het stiller dan anders, want Wilfred en Willemien, Auke en Annemieke zijn naar Nederland voor een maand en zowel Gerlinda als Gerdien hebben familie over en die reizen door Namibië.
En vrijdag namen we afscheid van onze cineast Roel Kok, die hier ruim 2 maanden is geweest. Dikke tranen bij Janne! Het is ook lastig… steeds weer afscheid nemen. Op de terugweg van het vliegveld horen we haar in zichzelf praten: “Nou is het klaar Janne. Roel zegt: Blijven lachen, gewoon omdat het kan!” En dan is het net of ze het mapje Afscheid dichtdoet in haar hoofd.
Wat haar daarbij helpt is een agenda om zelf te kunnen zien dat “het nog zo en zoveel nachtjes duurt… en dan komen ze weer terug!”

Met Kerst en Oud en Nieuw zullen we zelf trouwens ook niet op het centrum zijn. Wij gaan met z’n drietjes tien dagen naar Durban, op bezoek bij Simon en Anneke Taal, vrienden uit onze tijd in Jeugd met een Opdracht. Met hen hebben we nauw samengewerkt in de rosse buurt in Amsterdam. Het is best bijzonder om na 17 jaar de draad van een vriendschap weer op te pakken en te merken dat we over heel veel dingen nog steeds op één lijn zitten. Zij werken in de township Mpumalanga. Inmiddels is daar een geweldig werk opgezet vanuit de kerk en gericht op kinderen en volwassenen, een voedselbank, hulp voor mensen met HIV/Aids, een zwangerschapscentrum, cursussen sociale vaardigheden, teveel om op te noemen. Echt de moeite waard om een kijkje op hun website http://www.passionforsouthafrica.org We zijn ervan overtuigd dat we van hen veel kunnen leren voor het werk in Rehoboth. Maar het is vooral HEEL GEZELLIG om met hen Kerst en Oud en Nieuw te vieren. We kijken er heel erg naar uit.

Het is trouwens een heel vreemde gewaarwording in dit warme weer om binnenkort Kerst te vieren. Uiteraard heeft het weer niets met Kerst te maken. Gelukkig niet!
“Een Kind is ons geboren, een Zoon is ons gegeven”… Hij – Jezus Christus heeft zijn leven afgelegd om verloren mensen te redden. Hij is onze Heer en Hem willen we volgen.

Daarom vanaf deze warme plek in de woestijn willen wij jullie een hele gezegende Kerst wensen en en alle goeds voor het jaar 2013.

Iets waar je niet aan wennen mág! Nóóit!!!

Dit keer valt mij de eer te beurt om een stukje te schrijven voor de website van het RKC, maar ik wil het ook graag delen met onze eigen achterban. Vandaar dat ik dit stukje ook hier op ons blog plaats.

Ik zit al een tijdje achter de computer en staar uit het raam naar Block E. Weet ik dan niks te schrijven?
Jawel, maar hoe kun je met woorden weergeven wat zo schrijnend is hier?
Zijn het de in elkaar geflanste blikken hutjes? Ach… daar wen je aan. Zijn het de volwassenen die met hun tombo (zelfgestookte drank waarvan je niet wil weten wat daar allemaal in zit!) in de schaduw op een omgekeerd kratje voor zich uit staren?
Ook dat went, want je ziet het bijna dagelijks.
Natuurlijk is het schrijnend, maar de kinderen die zo wonen zijn echt niet allemaal ongelukkig omdat ze bijna niets hebben.

Wat schrijnend is en waar je niet aan wennen mag, is dat een kind vaak helemaal niet telt!
Moeder heeft een aantal kinderen; pa is niet aanwezig. Vaak kennen ze hem niet eens. Moe krijgt een nieuwe vriend, die op een boerderij werkt, ‘tig’ kilometer verderop. De vriend wil de moeder wel, maar de kinderen niet. Dus worden de kinderen achtergelaten. Ze moeten zichzelf maar redden. En heus, ze zijn echt geen uitzondering.
Twee zusjes (lagere school leeftijd) uit de huiswerkklas maakten dit mee. Samen bleven ze in het blikken hutje achter. En elke dag kwam een man langs die hen geld aanbood om seks met ze te hebben. Doodsbang waren ze voor hem. De politie deed niets, want er was toch nog niks gebeurd?! Gelukkig konden ze een tijdje bij één van onze medewerksters logeren tot er een betere oplossing kwam.
En dan Santos, die bij goed willende buren woont; zijn moeder en broers zijn ook op ‘de plaas’ (één van de grote boerderijen buiten Rehoboth). De buren vermoeden dat hij 14 jaar is, maar niemand weet het precies want hij is nooit geregistreerd. Zijn oudere broers ook niet. En niet geregistreerd zijn, betekent dat je nooit naar school bent geweest en dus niet kan lezen en schrijven. Eigenlijk besta je gewoon niet. En er is niemand die het iets kan schelen.
Santos is nu te oud voor het reguliere onderwijs, dus kan hij misschien een plekje krijgen op de RKC school en beginnen in grade 1.

Ik zit weer naar buiten te staren en zie de hopen vuil en plastic wat mensen in Rehoboth hebben gedumpt. Het is toch geen wonder dat mensen hier alles van zich afgooien, als ze eigenlijk ook met hun eigen kinderen zo omgaan!
Dat is pas schrijnend en daar mogen we nooit aan wennen! Nóóit!!!

Willen jullie ons helpen om ze te helpen? Heel graag.